Obecny zbudowano 1626-27 na miejscu wcześniejszejkaplicy, wzmiankowanej w 1472 roku. Kaplica miała powstać już ok. 1350 roku w okresie wielkiej epidemii dżumy, natomiast kościółek zbudowano w czasie straszliwej epidemia cholery, która dotknęła cały

Śląsk i Morawy. Świątynia została odnowiony w 1860 roku w tradycjach gotyckich. We wnętrzu najcenniejszy jest późnorenesansowy ołtarz, ufundowany w 1625 roku przez proboszcza Eliasza Borna. Posiada kształt ramy, obejmującej ośmioboczny symboliczny obraz, malowany na drewnie. Przedstawia on Matkę Boską z Dzieciątkiem, które powstrzymuje karzącą rękę Boga (z piorunem i młotem). Posiada on fantazyjny wykrój z naddatkami, na których znajdują się malowane medaliony z św. Rochem i św. Sebastianem. Obok kościółka, na miejscu dawnego cmentarza, znajduje się park, w który rosną dorodne
lipy. W 1673 biskup wrocławski zarządził, aby byli tu chowani parafianie z Bodzanowa i Konradowa, a także robotnicy najemni. W 1800 roku dokumenty mówią o całkowitym zamknięciu starego cmentarza przy kościele parafialnym. Miejscem ostatniego spoczynku
mieszkańców Głuchołaz stał się plac grzebalny przy kaplicy Św. Rocha. Obecnie działający cmentarz komunalny przy Ulicy Prymasa Wyszyńskiego zaczął funkcjonować dopiero w 1866 roku.

 

Chrobak P., Szymkowicz P., Biała, Bělá, Biele, Głuchołazy 2007, s. 71.